جان دادن و جان گرفتن از طبیعت؛ زنی که تنها از سرزمینش حفاظت می‌کند!

ابراهیم مرادی کارگردان مستند «ماجو» که در نوزدهمین جشنواره «سینماحقیقت» حضور داشته است در گفتگو با خبرنگار مهر درباره موضوع این مستند توضیح داد: موضوع «ماجو» درباره زنی است که در یک روستای متروکه و دورافتاده که نام آن اشین است و در منطقه کویر مرکزی ایران قرار دارد تنها زندگی می‌کند تا از سرزمینش حفاظت کند. من قبلاً در آن جغرافیا کار کرده بودم و با فضایش آشنا بودم، همین آشنایی سبب شد تا این مستند را بسازم.

روایتی از یک جهان‌بینی شگفت‌انگیز

وی در رابطه با ویژگی‌های شخصیت این پیرزن عنوان کرد: ۲ نکته در خصوص شخصیت این زن برای من جذابیت زیادی داشت؛ یکی مساله حفاظت از سرزمین بود که یک جنبه جهانی دارد و دیگری جهان‌بینی او بود. با توجه به اینکه او سال‌ها تنها زندگی کرده، وقتی با او صحبت می‌کردیم نگرشش به جهان و آن ارتباطی که با عناصر طبیعت و کائنات دارد بسیار شگفت‌انگیز بود. او با ستاره‌ها حرف می‌زند، دنیایش با آنها سپری می‌شود و همه اینها برایش معنا و مفهوم دارد. همین ویژگی‌ها سبب شد تا به او نزدیکتر شوم و تصمیم بگیرم تا مستندی درباره‌اش بسازم.

مرادی با اشاره به اهمیت فیلمبرداری در ساخت این مستند بیان کرد: فیلمبرداری کار که خودم آن را انجام دادم یکی از مهم‌ترین علل جذابیت مستند است و خیلی از مخاطبان در نسبت با آن بازخورد خوبی داشتند. تلاش کردم تا دخالت زیادی نکنم و اجازه دهم تا مسیر مستند طبیعی پیش برود. از همین رو ساعت‌ها می‌نشستیم و منتظر می‌ماندیم و مسیرهای رفت و آمد شخصیت را رصد می‌کردیم. آن موقع، بهترین زوایا را انتخاب و فیلمبرداری را آغاز می‌کردیم. در طول تولید پروژه از شخصیت نمی‌خواستم که دیالوگ‌های مشخصی را بگوید یا کار خاصی را انجام دهد، بلکه تلاش می‌کردم تا به روایتی عینی و طبیعی از زندگی این زن برسم. قدرت بصری فیلم در سطح خوبی قرار دارد و این به جذابیت فیلم اضافه می‌کند. «ماجو» عموما بدون گفتار است و با تصاویر حرف می‌زند. فراخوان چندین جشنواره خارجی را پر کرده‌ایم که یکی دو تا از آنها در مرحله پذیرش قرار دارد.

جان دادن و جان گرفتن از طبیعت

کارگردان مستند «ماجو» درباره فرایند تولید این اثر گفت: فیلمبرداری مستند در فصول مختلف انجام شده است. با توجه به اینکه یکی از بخش‌های مهم فیلم وابستگی به جغرافیا و مکان آن روستای آخرالزمانی است، تصمیم گرفتیم تا در فصول مختلف سال به سراغ این پیرزن و زندگی و جغرافیای آنجا برویم. تقریباً در دو یا سه فصل متفاوت و مجموعاً حدود بیست جلسه فیلمبرداری داشتیم.

وی افزود: تنها کسانی که با این زن نشست و برخاست می‌کنند، تیم‌های رصدگر و ستاره‌شناسانی هستند که مهمان‌های موقت و یکی دو روزه او می‌شوند. همنشینی این زن با ستاره‌شناسان و تبادل دانش کهن با دانش جدید، از بخش‌های دیدنی این فیلم است.

این کارگردان با اشاره به رابطه طبیعت و پیرزن ابراز کرد: ارتزاق این زن از طبیعت است. او باغی به نام «باغ اشین» دارد که در پایین روستا واقع شده است. این زن به تنهایی این باغ را زنده نگه داشته و در آن درختان زردآلو، هلو و میوه‌های دیگری را در دل کویر پرورش داده است. در کنار این باغ قناتی است که او از آن آب را استخراج می‌کند. او هم به طبیعت جان می‌دهد و هم از طبیعت جان می‌گیرد.

مرادی در پایان و با رو به رشد دانستن مسیر جشنواره «سینماحقیقت» گفت: من از دوره هفتم جشنواره «سینماحقیقت» در آن شرکت داشتم و در دوره‌های مختلفی موفق به کسب جایزه شده‌ام که باعث افتخار است. در این سال‌های متمادی که در دوره‌های مختلف جشنواره حضور داشتم، روند رو به رشدی را مشاهده کردم. «سینما حقیقت» امروز نماینده بدنه سینمای مستند ایران است، پس باید پشت این جشنواره بود و تلاش کرد تا به ارتقای آن کمک شود.