پسر بچهای ۸ ساله که به همراه خانوادهاش در حال پیادهروی بود، قطعهای از یک مجسمه کوچک باستانی مربوط به حدود ۱۷۰۰ سال پیش را در منطقه دهانه آتشفشانی رامون، منطقهای بیابانی با سابقه طولانی باستانشناسی، کشف کرد.
مجله اینترنتی باستان شناس : دور وولینیتز، اهل رخووت، هنگام جستجوی اشیاء غیرمعمول در زمین در طول یک آخر هفته خانوادگی که برای یک واحد ذخیره چتربازان ترتیب داده شده بود، این شیء را مشاهده کرد. او متوجه یک سنگ راه راه روی سطح زمین شد و آن را برداشت، زیرا فکر میکرد با سنگهای اطراف متفاوت است. این شیء بعداً توسط آکیوا گلدنهرش، باستانشناس، بررسی شد و او به سرعت متوجه شد که این قطعه یک شیء طبیعی نیست.
این اثر باستانی ، قطعهای از یک پیکره کوچک به ابعاد حدود ۶ در ۶ سانتیمتر است. اگرچه تنها بخشی از بدن آن باقی مانده است، اما چینهای لباس با دقت حکاکی شده در آن حفظ شده است. این پارچه، ظاهری شبیه شنل پیچیده شده به دور یک انسان ایستاده ایجاد میکند.
تجزیه و تحلیل آزمایشگاهی توسط زمینشناس دکتر نیمرود ویلر، این ماده را به عنوان یک ماده معدنی فسفریت سبک شناسایی کرد که در صحرای نقب رایج است. از آنجا که ماده اولیه محلی است، محققان معتقدند که این مجسمه احتمالاً در منطقه تولید شده است و از جای دیگری وارد نشده است.
به گفته باستان شناسان، سبک هنری این اثر با دوره روم مطابقت دارد. به نظر میرسد این پیکره هیمیشن، یک لباس بیرونی سنگین رایج در مجسمهسازی یونانی و رومی، به تن دارد. هیچ لباس زیری روی این قطعه دیده نمیشود. کیفیت حکاکی نشان میدهد که مجسمهساز از مهارت فنی پیشرفتهای برخوردار بوده است، به خصوص با توجه به ماده معدنی ظریفی که برای ساخت این شیء استفاده شده است.
پژوهشگران هنوز نتوانستهاند هویت دقیق این پیکره را مشخص کنند، زیرا بخشهای مهمی از مجسمه از بین رفته است. با این حال، بررسیهای سبکشناسانه نشان میدهد این قطعه ممکن است تصویر ژوپیتر، خدای اصلی اساطیر روم، یا زئوس-دوشارا باشد؛ ایزدی که با سنتهای مذهبی نبطیها ارتباط داشت. دوشارا یکی از خدایان مهم نبطی بود که بعدها در نتیجه تعامل فرهنگی میان ساکنان بومی صحرا و دنیای گسترده یونانی-رومی، با زئوس پیوند پیدا کرد.
این ارتباط احتمالی اهمیت زیادی دارد، زیرا منطقه دهانه رامون در مسیر باستانی راه بخور قرار داشت؛ شبکهای تجاری که خاور دور را به بنادر مدیترانه متصل میکرد. در دورههای رومی و نبطی، کاروانهایی که ادویه، بخور و کالاهای لوکس حمل میکردند از این بیابان سخت عبور میکردند. آثار باستانی کشفشده در طول این مسیر همچنان نشان میدهند که تجارت، علاوه بر کالا، ایدههای مذهبی، سبکهای هنری و سنتهای فرهنگی را نیز در مسافتهای طولانی جابهجا میکرده است.
با وجود کوچک بودن این قطعه مجسمه، پژوهشگران میگویند اشیایی از این دست به ثبت زندگی روزمره، باورهای مذهبی و هنر جوامع باستانی ساکن مناطق بیابانی کمک میکنند. این کشف همچنین شواهد تازهای از حضور انسان در منطقه نقب در اواخر دوران باستان ارائه میدهد.
دور و خانوادهاش این اثر را به اداره گنجینههای ملیِ سازمان آثار باستانی تحویل دادند تا کارشناسان آن را حفظ و بررسی کنند. این سازمان نیز بهدلیل گزارش مسئولانه این کشف، گواهی تقدیری به این کودک اهدا کرد.
مقامها اشاره کردند که بسیاری از یافتههای مهم باستانشناسی در اسرائیل توسط کوهنوردان، گردشگران و ساکنان محلی پیدا میشود. زمانی که این اشیا بهجای نگهداری شخصی، بهدرستی گزارش شوند، باستانشناسان به اطلاعات و آثار تازهای برای مطالعه تاریخ طولانی این منطقه دست پیدا میکنند.
کشف این قطعه باستانی توسط یک کودک ۸ ساله یادآور اهمیت حفظ میراث فرهنگی است. آموزش کودکان برای احترام به آثار تاریخی و گزارش مسئولانه یافتهها، به حفظ تاریخ و هویت مشترک ما برای نسلهای آینده کمک میکند.
